သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တဲ့ “လူအခြင့္အေရးမွာတမ္း”

ယေန႔ ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ “လူ႔အခြင့္အေရး”ဟူေသာ စကားကုိ က်ယ္ေလာင္ က်ယ္ေလာင္ႏွင့္ ေျပာေနၾက၏။ ထုိ“လူ႔အခြင့္အေရး”ဟူေသာ စကားလုံး၏ အတိမ္အနက္ကုိ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း စဥ္းစားဖုိ႔ လုိအပ္ပါသည္။

အေပၚယံမွ်ေလာက္ကို ၾကည့္ၿပီး “လူ႔အခြင့္အေရး”ကို ေနရာတကာ ေရွ႕တန္းတင္လွ်င္ ထုိလူ႔အခြင့္အေရးသည္ မိမိတုိ႔ ႏိုင္ငံအတြက္ “အဆိပ္ခြက္” ျဖစ္သြားႏုိင္ပါသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္နည္း၊ အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြားဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပား သြားမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

“လူ႔အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္း”သည္ လူအမ်ား လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔အတြက္ အေသးစိတ္ေရးဆြဲထားေသာ စည္းမ်ဥ္း မဟုတ္ပါ။ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိသည့္ အခ်က္မ်ားကို ေရးဆြဲထားျခင္း ျဖစ္၏။ “ျဖစ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့” ဆုိသည့္ သေဘာတရားမွ်သာတည္း။

သေဘာတရားမွ်ေလာက္သာ ေရးဆြဲထားသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကမၻာ့ ႏုိင္ငံမ်ားကလည္း သေဘာမွ်ေလာက္သာ လုိက္နာ က်င့္သုံးၾကသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ မည္သည့္ႏုိင္ငံျဖစ္ျဖစ္ မိမိတုိ႔ႏုိင္ငံ၏ “အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား”ႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ထုိ“လူ႔အခြင့္အေရး”ကို ျပည္ဖုံးကား ခ်လုိက္ၾကေတာ့၏။ ဤကား ကမၻာ့အစဥ္ အလာတည္း။

ဒီမုိကေရစီစနစ္ ရင့္က်က္ၿပီးျဖစ္ေသာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသည္ ကုလသမဂၢ၏ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ အီရတ္ႏုိင္ငံကို က်ဴးေက်ာ္စစ္ပြဲဆင္ႏႊဲခဲ့၏။ “လူ႔အခြင့္အေရးစာတမ္း”ႏွင့္ တုိက္ဆုိင္ၾကည့္လွ်င္ အေမရိကန္သည္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ျခင္း ပင္တည္း။

သုိ႔ေသာ္ အေမရိကန္တုိ႔ကေတာ့ “အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြားကုိ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္အတြက္ အီရတ္ကို စစ္တုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္”ဟု ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့၏။ ဘယ္မွာလဲ လူ႔အခြင့္အေရး . . . ။ ေနာက္ဆုံး ေျပာရလွ်င္ “လူ႔အခြင့္အေရး”ဆုိသူမ်ားပင္ “ငါ့အခြင့္အေရး”အတြက္ ျဖစ္ကုန္္ၾကေတာ့၏။

အခ်ဳပ္ကား မည္သည္ႏုိင္ငံမဆုိ ကုိယ့္ႏုိင္ငံ၏ “အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား”ႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ “လူ႔အခြင့္အေရး”ကို ေခ်ာင္ထုိးထားၾကစျမဲပင္။ “လူ႔အခြင့္အေရး”ထက္ ကုိယ့္ႏိုင္ငံ၏ “အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား”ကို ေရွ႕တန္းတင္ၾကစျမဲ။ ဤသည္ကား ႏုိင္ငံတကာက်င့္စဥ္ တစ္ခုပါ။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္လည္း “လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ”ဆုိသည့္ စကားလုံးထက္ “ျမန္မာ့အခြင့္အေရးႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ” ဆုိသည့္ စကားလုံးကား ပုိ၍ အႏွစ္သာရ ရွိေပသည္။

အေမရိကန္ကဲ့သုိ႔ ဒီမုိကေရစီရင့္က်က္ေသာ ႏုိင္ငံၾကီးမ်ားပင္ “လူ႔အခြင့္အေရး”ကို ေနာက္တမ္းမွာ ထားေနပါလ်က္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ ႏုနယ္ေသးေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ႏိုင္ငံေရး သမားအမ်ားစုက “လူ႔အခြင့္အေရး”စကားကို တစာစာ ေအာ္ျပီး ေရွ႕တန္းတင္ေနၾကသည္မွာ “ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးေလာက´´ကုိ မကၽြမ္းက်င္ေသးေၾကာင္း ေဖၚျပေနျခင္းပင္ ျဖစ္၏။

တခ်ိဳ႕ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကား “လူကို လူလုိ႔ ျမင္ပါ”ဟုလည္းေကာင္း၊ “အမ်ိဳးသားဆုိတာလည္း လူပဲ မဟုတ္လား” ဟုလည္းေကာင္း၊ “လူ႔အခြင့္အေရးက အေရးၾကီးဆုံးပဲ”ဟူ၍လည္းေကာင္း အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာေနၾက၏။ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ားကို “ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီးကို သိမ္းပုိက္ခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့ျခင္းသည္ လူကိုလူလုိ မျမင္လုိ႔လား”ဟု ေမးလုိက္ ခ်င္ေတာ့သည္။

ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ၊ သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းစသည့္ မ်ိဳးခ်စ္ ၀ံသာႏုပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားက “အဂၤလိပ္”ဟာ “အဂၤလိပ္” ပဲ၊ “ျမန္မာ”ဟာ “ျမန္မာ” ပဲဟု ျမင္ေသာ “အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒ” ေၾကာင့္သာ “သူ႔ကၽြန္မခံလုိေသာ စိတ္ဓာတ္” ျဖင့္ အဂၤလိပ္ကုိ ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

“လူကိုလူလုိ႔ ျမင္ပါ”ဆုိေသာ လူ႔အခြင့္အေရး၀ါဒအရဆုိလွ်င္ “အဂၤလိပ္” လည္း လူ၊ “ျမန္မာ”လည္း လူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ကုိ ေတာ္လွန္စရာ မလုိဟု ေျပာရေတာ့မလုိပင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒကုိ လက္ကုိင္ထားဖုိ႔ အထူးလိုအပ္လွေပသည္။

သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီးသည္ အင္းစိန္သံဃာ့ညီလာခံၾကီး၌
လူ႔အခြင့္အေရးဆုိသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေအာက္ပါအတုိင္း မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

“ရသမွ်အက်ိဳးအျမတ္ကို လူ႔အခြင့္အေရးဆိုတဲ့ အဖဲြ႕ေတြ၊ ဘာအဖြဲ႕ ညာအဖြဲ႕ေတြပဲ အကုန္ယူသြားၾကတာ။ ဒီက တိုင္းရင္းသားေတြကေတာ့ တဲကုပ္ေလးထဲမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔ပဲ ေ၀ယူသြားၾကတာ၊ လူ့အခြင့္အေရးဆိုတဲ့လူေတြ သတိထားေတာ္မူၾကပါဘုရား”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါသည္။
Day Weinda Ashin